Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Pretty self-explanatory
sweetest punch
Posts: 3225
Joined: Sat Apr 03, 2004 5:49 am
Location: Belgium

Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby sweetest punch » Tue Sep 06, 2016 7:05 am

http://www.deroma.be/Kalender.aspx#!eventid=1319
Elvis plays a second concert at 'De Roma' on March 11, 2017
Since you put me down, it seems i've been very gloomy. You may laugh but pretty girls look right through me.

User avatar
Man out of Time
Posts: 1061
Joined: Fri Jul 06, 2007 8:15 am
Location: Sarf London
Contact:

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby Man out of Time » Fri Sep 09, 2016 2:46 am

Tickets booked. Unreserved seating at this venue. Who else is going?

MOOT

sweetest punch
Posts: 3225
Joined: Sat Apr 03, 2004 5:49 am
Location: Belgium

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby sweetest punch » Fri Sep 09, 2016 3:18 pm

Sold out!
Since you put me down, it seems i've been very gloomy. You may laugh but pretty girls look right through me.

johnfoyle
Posts: 13844
Joined: Wed Jun 04, 2003 4:37 pm
Location: Dublin , Ireland

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby johnfoyle » Thu Mar 02, 2017 3:21 am

Who's going ?

User avatar
Man out of Time
Posts: 1061
Joined: Fri Jul 06, 2007 8:15 am
Location: Sarf London
Contact:

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby Man out of Time » Sat Mar 04, 2017 4:46 am

I'll be there with my partner Stephanie. Really liked Antwerp last time we were there (to see Bill Bailey).

We hear good things about this venue.

I will be scribbling the setlist down.

MOOT

sweetest punch
Posts: 3225
Joined: Sat Apr 03, 2004 5:49 am
Location: Belgium

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby sweetest punch » Sat Mar 11, 2017 6:48 pm

Setlist: see post of MOOT
Last edited by sweetest punch on Sat Mar 11, 2017 7:02 pm, edited 2 times in total.
Since you put me down, it seems i've been very gloomy. You may laugh but pretty girls look right through me.

User avatar
Man out of Time
Posts: 1061
Joined: Fri Jul 06, 2007 8:15 am
Location: Sarf London
Contact:

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby Man out of Time » Sat Mar 11, 2017 6:51 pm

Setlist:

01. Watch Your Step
02. Accidents Will Happen
03. Church Underground
04. Stella Hurt
05. Everyday I Write The Book
06. Viceroy's Row
07. She's Pulling Out The Pin
08. I'll Wear It Proudly
09. I Can't Stand Up For Falling Down
10. Shipbuilding
11. Deep Dark Truthful Mirror
12. Stripping Paper
13. A Face In The Crowd
14. Walkin' My Baby Back Home
15. Ghost Train
16. Veronica
17. Alison
Encore 1
18. Blood & Hot Sauce
19. No Man's Woman
'Encore 2'
20. Pump It Up - Inside T.V.
21. Jimmie Standing In The Rain including :Brother, Can You Spare A Dime?
22. Vitajex
23. She
24. (What's So Funny 'Bout) Peace, Love And Understanding?
25. The Last Word
26. I Want You

Songs 1-8 on various guitars and wearing sun glasses. Song 6 had a backing track. Songs 9 - 13 on piano. Songs 14-16 on guitar, seated in the Blue Chair. Song 17 on guitar, standing and unamplified. Video of Ross MacManus singing "If I Had A Hammer" played after song 17. Songs 18 and 19 on piano. Song 20 played inside the TV. Song 22 on Ukulele. Song 23 seated on guitar. Song 26 started on electric guitar, then switched to acoustic guitar and went walk about around the auditorium.

Elvis was in very good voice. He apologised for cancelling last year's show at the same venue, after having completed a songcheck. Larkin Poe played a set but Elvis did not. Venue was an interesting old cinema in an Italian part of town, hence De Roma. Venue was all seated. Audience enthusiastic and attentive but "No Dancing".

MOOT

sweetest punch
Posts: 3225
Joined: Sat Apr 03, 2004 5:49 am
Location: Belgium

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby sweetest punch » Sat Mar 11, 2017 6:58 pm

Some comments:
Glad to hear I'll Wear It Proudly!
Stripping Paper has a very beautiful melody.
The sequence of Church Underground - Stella Hurt - (EIWTB) -Viceroy's Row - She's Pulling Out The Pin seems to lose people's attention. These are great songs, but aren't that well known.
All the new songs were great!
Elvis had to work hard for his standing ovation. People finally got on their feet when he walked around the concerthall during the final song (I Want You).
Since you put me down, it seems i've been very gloomy. You may laugh but pretty girls look right through me.

johnfoyle
Posts: 13844
Joined: Wed Jun 04, 2003 4:37 pm
Location: Dublin , Ireland

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby johnfoyle » Sat Mar 11, 2017 7:34 pm


johnfoyle
Posts: 13844
Joined: Wed Jun 04, 2003 4:37 pm
Location: Dublin , Ireland

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby johnfoyle » Sun Mar 12, 2017 1:23 pm

Review on website that blocks copy & pasting -

http://www.concertnews.be/recensietonen ... &kop=Elvis

johnfoyle
Posts: 13844
Joined: Wed Jun 04, 2003 4:37 pm
Location: Dublin , Ireland

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby johnfoyle » Sun Mar 12, 2017 1:27 pm


johnfoyle
Posts: 13844
Joined: Wed Jun 04, 2003 4:37 pm
Location: Dublin , Ireland

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby johnfoyle » Sun Mar 12, 2017 1:31 pm

Image

Image

Foto: Joris Herregods


http://www.gva.be/cnt/dmf20170312_02775 ... um=twitter

Glorieuze avond met Elvis Costello in De Roma
Dirk Hendrikx

BORGERHOUT - Het was een glorieuze avond in De Roma zaterdag. Met een Elvis Costello solo en in bloedvorm, de zaal afgeladen vol, een staande ovatie op het einde. Maar vooral: die stem, dat unieke timbre, die machtige uithalen.

Het was nu ook weer niet zo dat het dak eraf ging. Daarvoor blijft Costello, godzijdank, een te weerbarstige figuur. Hij is 62 jaar intussen, maar de nijdige punkrocker uit de vroege jaren zeventig zit nog onverminderd in hem. In Pump it up aan het einde ramt hij zo fel op zijn elektrische gitaar dat hij bijna het snerpende orgeldeuntje van Steve Nieve doet vergeten. In de eerste strofen van I Want You, de finale, laat hij zijn gitaar a-melodisch huilen, als om de romantiek die hij oproept gelijk weer te bezweren. In het midden van de song schakelt hij over akoestische gitaar en loopt zowaar zingend de zaal in, helemaal tot vanachter en terug, als een hedendaagse troubadour, om dan enig mooi te besluiten.

Costello is al veertig jaar en 32 albums bezig. In deze solotour blikt hij terug op zijn leven, met anekdotes tussen de liedjes door en foto’s uit de oude doos die op het scherm van een enorme replica van een ouderwets tv-toestel achter hem worden getoond. Hij vertelt over zijn vader, in de jaren zestig zanger van het betere balorkest – “dat was mijn generatieconflict” – en toont een clip waarin vader Costello vrolijk dansend If I Had a Hammer brengt op de BBC, ergens in 1963, zijn moment van nationale roem. Hij vertelt over zijn grootvader, die bugel en trompet leerde spelen bij het leger, zwaargewond raakte in de Eerste Wereldoorlog, later muzikant werd op een schip op de Atlantische vaart (waarop hij ooit een handtekening kreeg van Duke Ellington, die panisch bang was voor verdrinking en heel de tijd liep te ijsberen), vervolgens zijn job verloor en aan de kost probeerde te komen als straatmuzikant “tot zijn trots hem ingaf dat hij er beter mee kapte”.


Costello laat alle generatieconflicten achter zich en reikt de hand naar zijn voorzaten. Na de Hammerclip komt hij met hoge hoed op het podium op gehuppeld als een eeuwig lachende Club Med-animator, na het verhaal over zijn grootvader richt hij een dankwoord tot het publiek, want het is toch niet evident, liedjes zingen en daar je brood mee verdienen.

Mooie theater

Costello is in een genereuze bui. Hij looft ook “dit mooie theater” waar duidelijk zo hard aan gewerkt is – ongetwijfeld heeft iemand hem verteld over de inspanningen van zoveel vrijwilligers om de Roma in al zijn glorie te renoveren.

Hij brengt tussen de klassiekers door ook recent werk, dat niemand kent en veelbelovend klinkt. Hij begint het optreden heftig, met vaak aanzwellende begeleiding op gitaar of vleugelpiano, ontroert met een zonder microfoon gezongen Alison en dompelt de zaal onder in schoonheid in She van Charles Aznavour.

Maar bovenal is er die stem, die meer registers aankan dan een gemiddeld kerkorgel, die bijt, droomt, schreeuwt en puur muziek is, een menselijke Stradivarius met de street credibility van een jonge Johnny Rotten.

Zondagavond staat Costello er weer, opnieuw voor een uitverkochte Roma en hopelijk opnieuw in grote vorm.

Google translation -


Glorious evening with Elvis Costello in Roma
 Dirk Hendrikx

BORGERHOUT - It was a glorious evening in Roma Saturday. With Elvis Costello solo and in top form, the hall packed a standing ovation at the end. But above all that voice that unique timbre, who play powerful.

It was also not as if the roof was off. Before that Costello remains, thank God, too unruly figure. He is 62 years now, but the angry punk rocker from the early seventies is still undiminished in him. Pump it up in the end he rams so bright on his electric guitar that he almost does shrill organ tune by Steve Nieve forgotten. In the first verses of I Want You, the finals, let him cry his guitar a-melodic, as for the romance he calls equal to ward again. In the middle of the song on his acoustic guitar and actually runs turns singing into the room, all the way back from behind and, as a contemporary troubadour, then to decide any good.

Costello is forty years and 32 albums busy. In this solo tour he looks back on his life with anecdotes between the songs and pictures from the old box displayed on the screen of a huge replica of an old-fashioned TV set behind him. He talks about his father, in the sixties singer better ballroom orchestra - "that was my generation conflict" - and shows a clip in which father Costello cheerful dancing If I Had a Hammer brings to the BBC, sometime in 1963, his moment of national fame. He talks about his grandfather, who bugle and trumpet learned to play in the Army, was seriously injured in the First World War, later musician was on a ship in the Atlantic routes (that he ever got an autograph of Duke Ellington, who was frantically afraid of drowning and very paced time), then lost his job and was trying to make a living as a street musician "to be proud of him that he screwed it better disguised."


Costello leave all generational conflicts behind and reaches out to his ancestors. After the Hammer clip he comes with top hat on stage at galumphed as an eternally smiling Club Med animator, after the story about his grandfather, he founded a word of thanks to the public, because it's not obvious, sing songs and you bread it to deserve.

nice theater

Costello is in a generous mood. He also praises "this beautiful theater" which clearly worked so hard - no doubt someone told him about the efforts of so many volunteers to renovate the Roma in all its glory.

He brings among the classics by including recent works, that no one knows and sounds promising. He starts acting violently, often with swelling accompaniment on guitar or piano, moves with a microphone without sung Alison and plunges the audience into beauty She Charles Aznavour.

But above all there is that voice that can handle more records than the average church organ, biting, dreams, screams and music is purely a human Stradivarius with the street credibility of a young Johnny Rotten.

Sunday Costello there again, again for a sold-Roma and hopefully back in great shape.

johnfoyle
Posts: 13844
Joined: Wed Jun 04, 2003 4:37 pm
Location: Dublin , Ireland

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby johnfoyle » Sun Mar 12, 2017 1:33 pm


johnfoyle
Posts: 13844
Joined: Wed Jun 04, 2003 4:37 pm
Location: Dublin , Ireland

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby johnfoyle » Mon Mar 13, 2017 3:16 am


User avatar
Man out of Time
Posts: 1061
Joined: Fri Jul 06, 2007 8:15 am
Location: Sarf London
Contact:

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby Man out of Time » Mon Mar 13, 2017 9:53 am

johnfoyle wrote:Review on website that blocks copy & pasting -

http://www.concertnews.be/recensietonen ... &kop=Elvis


"Je optreden in Antwerpen “Detour” of “Omweg” noemen, klinkt misschien niet echt respectvol nadat je een jaar voordien je optreden moest annuleren wegens ziekte, maar Elvis Costello verzekerde ons dat het niet meer was dan een verbastering van “THE tour”. Het was dan wel met een beetje vertraging, maar eindelijk was er dan het lang verwachte optreden in De Roma. Het concert kwam maar moeizaam uit de starblokken en even hadden we zelfs het gevoel dat een groot deel van het publiek aan het afhaken was, maar vanaf “I can’t stand up from falling down” keerde het tij. De klik met het publiek kwam er en we kregen het prachtige “Stripping paper” als cadeau. Een spel van beelden, een prachtige tekst en een mooie melodie werden gecombineerd tot een geweldig gevoelig nummer over relaties die evolueren. Het publiek genoot met volle teugen en was nu volledig mee in de voorstelling. Oude bekenden zoals “Veronica” en “Alison” mochten nog even op bezoek komen en tussendoor kregen we nog het kakelverse en gevoelige “No man’s woman”. “Pump it up” leverde een stevige portie gitaargeweld om uiteindelijk af te stevenen op een onversterkt slot van “I want you”. De start werd een beetje gemist, maar uiteindelijk was dit optreden zeker weer een omweg waard.

Stipt om half negen ging het concert van start met de videoclip van “Monkey to man”. Midden op de scène stond een gigantisch uitvergrote, oude beeldbuistelevisie waar tijdens het binnenkomen van het publiek al oude clipjes van Elvis Costello op werden geprojecteerd. Het waren alvast smaakmakers en een terugblik in de tijd in afwachting van de verschijning van Elvis zelf. Tijdens het optreden zelf werd dankbaar gebruik gemaakt van dit decorstuk om af en toe wat foto’s of beelden op te projecteren ter ondersteuning van de liedjes.

Het eerste live-nummer was “Watch your step”. Geheel in het zwart gekleed, inclusief zonnebril, en voorzien van een knalrode hoed nam Elvis Costello zijn gitaar ter hand om aan zijn performance te beginnen. Het werd niet de zeemzoete versie, maar een uitvoering waarbij hij stevig te keer ging op zijn akoestische gitaar. Het nummer had wat pit gekregen. Jammer dat het even duurde voor de heren achter de knoppen de klank wat deftig afgesteld kregen.

Elvis Costello maakte een heel ontspannen indruk en praatte honderduit over de start van zijn carrière, de overstap naar de VS en bleek over een goed gevoel voor humor en zelfrelativering te beschikken. Het was trouwens opvallend dat hij doorheen het hele concert geregeld de tijd nam om uitgebreid te vertellen over zijn verleden, zijn vader en zijn grootvader. Leuke anekdotes, interessante weetjes en zelfs de eerder tragische kantjes kwamen aan bod. Wie zich ondertussen afvraagt of dit niet ten koste ging van het aantal liedjes dat gebracht werd, kunnen we geruststellen: het optreden duurde twee uur en twintig minuten en Elvis Costello trakteerde zijn publiek op 26 nummers. Dus wat dat betreft, hadden we zeker niet te klagen.

Waar we eventueel wel over wilden klagen, was de sfeer tijdens het eerste stuk van het optreden. Persoonlijk konden we de lekker vette klank van de jazz-gitaar best smaken tijdens “Church underground”, maar de donkere sfeer van het nummer deed de man naast ons al afhaken. Tegen de tijd dat we bij “Viceroy’s Row” aangekomen waren, kregen we zelf ook een beetje het gevoel dat we misschien toch beter een doosje Prozac hadden meegebracht en stelden we vast dat men op de rij achter ons ook al was afgehaakt. Tot onze grote frustratie had de groep die daar zat er niet beter op gevonden dan een groepsgesprek aan te gaan terwijl ze lekker chips aan het eten waren. Ze hadden blijkbaar niet door dat dit voor de andere concertgangers storend was. De man naast ons had ondertussen zijn gsm boven gehaald om te kijken hoe laat het nog maar was. We voelden het publiek dus afhaken en dat terwijl “Viceroy’s Row” echt wel iets had.

Het nummer uit 2013 over een mislukte tycoon klonk donker en hard. De elektrische gitaar accentueerde dit ruwe karakter, maar contrasteerde gelijker tijd met de zachte oosterse klanken die de achtergrond voor dit nummer vormden. Het was traag, eerder parlando gezongen, lang, dramatisch en met een kritische tekst ten overstaan van machthebbers met geld. Gezien de leeftijd van het lied was het geen rechtstreekse referentie naar huidige politieke situaties, maar volgens Elvis Costello paste het wel bij de “vrolijke tijden waarin we leven”. Het was zonde dat een deel van het aanwezige publiek de schoonheid van deze uitvoering niet ten volle wist te waarderen. Algemeen genomen pikten de meeste mensen pas terug in toen Elvis achter de piano kroop.

“Ik benader het volgende toestel met enige schroom. Ik beloof om het niet in brand te steken of van het podium in het publiek te schuiven”, grapte Elvis Costello toen hij plaats nam achter de vleugel. De klank van de blues vulde De Roma en “I can’t stand up from falling down” klonk uit de luidsprekers. Dit werd gevolgd door het gevoelige “Shipbuilding” en het zelfkritische “Deep dark truthful mirror”. De klank van de piano bracht iets tragisch en toch moois, maar het was vooral de tekst die erg wist te bekoren. Het was opnieuw een bewijs van de schrijfkunsten van Elvis Costello die in het volgende nummer zowaar nog beter tot hun recht kwamen.

We begrijpen niet waarom, maar blijkbaar was “Stripping paper” een nummer dat Elvis Costello zelden bracht. Wat een zonde, want het is een geweldig mooi lied met prachtige beeldspraak waarin een vrouw de lagen behang één voor één van de muur stript en zo laag per laag teruggaat naar het moment waarop de twee geliefden voor het eerst samen gingen wonen. Elke strook behang bracht haar verder terug in de tijd naar het punt waar ze nog stapelverliefd op elkaar waren. De beelden waren krachtig en de muziek klonk zacht. Wat waren we dan ook dankbaar dat Elvis Costello beslist had om dit nummer toch live te brengen en zijn publiek dit geschenk te gunnen.

Blijkbaar was Elvis Costello achter de schermen bezig met het schrijven van de liedjes voor de musical “A face in the crowd”. Voorlopig is nog niet geweten wanneer die in première zal gaan, maar in afwachting trakteerde hij ons tijdens “Detour” alvast op enkele songs die hij voor dit project schreef. “Vitajex” was een vrolijk reclameliedje dat op ukelele werd begeleid terwijl “No man’s woman” dan weer heel gevoelig klonk. De titelsong “A face in the crowd” combineerde het gevoelige met het krachtige. Vooral wanneer de boodschap uiteindelijk kwam dat ze méér was dan gewoon een gezicht in de menigte, zwol het lied lekker aan. Het voorsmaakje viel duidelijk in goede aarde en we zijn ondertussen benieuwd naar wat dit allemaal op mag leveren als het verwerkt zit in een heuse musicalproductie.

Met “Veronica” en “Alison” werd de herkenbaarheidsgraad opgevoerd en voelden we aan dat we stilaan naar het einde van het concert gingen. Het publiek kon de refreintjes braaf meezingen en er volgde een groot slotapplaus. Het zaallicht bleef uit en op de grote tv verscheen het clipje van zijn vader, Ross MacManus, die “If I Had A Hammer“ zong.

Uiteraard kwam Elvis nog terug voor enkele toegiften waarvan het meest sensationele ongetwijfeld “Pump it up” was. In geen tijd had men het scherm verwijderd en stond Elvis Costello live in zijn tv-toestel het geweld van zijn elektrische gitaar de zaal in te pompen. We hadden eerst nog even schrik dat zoveel power misschien van het goede een beetje te veel zou zijn voor dit publiek, maar waren aangenaam verrast van de positieve respons. Ter compensatie volgde iets later een uiterst slome en zachte versie van “She” en de wereld was terug in balans.

De uitsmijter van de avond werd “I want you”. De klank van de elektrische gitaar bromde traag onder de tekst en riep de sfeer van verlangen op die uitgroeide tot iets tegendraads en ging lijken op een kakafonie van noten en klanken. En plots legde Elvis zijn elektrische gitaar weg om ze om te ruilen voor een akoestisch exemplaar. Hij liet de versterking voor wat ze was en ging al zingend door de zaal wandelen. Het nummer kreeg een heel ander gevoel. Het tragische van het verlangen bleef, maar het pijnlijk scherpe verdween en het geheel klonk warmer. Het leverde Elvis Costello in ieder geval zijn verdiende staande ovatie op. En zo kon hij na een ietwat zwakkere start toch in schoonheid afsluiten.

Sascha Siereveld "

Or in "English" via Google Translate:

You act in Antwerp "Detour" or "Detour" call, maybe does not sound very respectful after a previous year had to cancel your gig due to illness, but Elvis Costello assured us that it was no more than a corruption of "THE tour". It was then with a little delay, but finally there was the long-awaited gig in De Roma. The concert came with difficulty from the rigid blocks and here we even feel that a large part of the audience at the drop was, but from "I can not stand up from falling down" turned the tide. Click with the audience came and we got the beautiful "Stripping paper" as a gift. A game of statues, beautiful lyrics and beautiful melodies were combined to a great number of sensitive relationships evolve. The audience enjoyed to the fullest and was now completely in the show. Old friends like "Veronica" and "Alison" were still here to visit and in between we got the farm-fresh and delicate "No man's woman". "Pump it up" provided a strong dose of guitar violence to finally be heading for an unreinforced lock "I want you." The start was missed a little, but finally this show was definitely worth the trip.

Punctually at eight-thirty was the concert started with the video for "Monkey to Man". In the middle of the scene was a gigantic oversized, old CRT television where they enter the public already old clips of Elvis Costello were projected on. They were already seasonings and a look back in time in anticipation of the appearance of Elvis himself. During the show itself was gratefully used this piece of scenery every now and then to project some photos or images to support the songs.

The first live song was "Watch your step." Fully dressed in black, including sunglasses, and features a bright red hat Elvis Costello took up his guitar to begin his performance. It was not the sugar-sweet version, but a performance in which he firmly time on his acoustic guitar. The song had been given some spice. Shame it took some time for the men behind the buttons sound were adjusted some dignified.

Elvis Costello made to have a very relaxed impression and talked incessantly about the start of his career, moving to the US and showed a good sense of humor and perspective. It was remarkable that he took the time regularly throughout the concert to speak about his past, his father and grandfather. Anecdotes, interesting facts and even more tragic sides were discussed. Who is meanwhile wondering if this is not at the expense of the number of songs that was brought, we can reassure the action lasted two hours and twenty minutes and Elvis Costello regaled his audience on 26 numbers. So for that, we did not complain.

Where we might have wanted to complain about was the atmosphere during the first piece of the action. Personally, we were the nice fat sound of jazz guitar best flavors during "underground Church", but the dark atmosphere of the song did the guy next to us already quit. By the time we arrived at "Viceroy's Row", we got themselves a little feeling that perhaps we had better bring a box of Prozac and we found that one also in the row behind us had already dropped out. To our great frustration had the group there was not found better than going to a group while they were eating tasty chips. They apparently did not submit that it was distracting for the other concertgoers. The guy next to us in the meantime had his mobile phone taken upstairs to see what time it was but. We felt so dropping the public and that while "Viceroy's Row" really had something.

The song from 2013 about a failed tycoon sounded dark and hard. The electric guitar accentuated this rough character, but at the same time contrasted with the gentle oriental sounds that formed the background to this song. It was slow, sung rather patter, long, dramatic and with a critical text in front of those in power with money. Given the age of the song was no direct reference to current political situations, but according Elvis Costello paste it in the "happy times we live in." It was a shame that some of the audience did not fully appreciate the beauty of this embodiment. Overall caught most people just crawled back to when Elvis at the piano.

"I approach the next device with some trepidation. I promise to shove it does not stabbing or burning of the stage into the audience, "Elvis Costello joked as he took a seat behind the wing. The sound of the blues filled the Roma and "I can not stand up from falling down" sounded from the speakers. This was followed by the sensitive "Shipbuilding" and the self-critical "Deep dark truthful mirror". The piano sound brought something tragic, yet beautiful, but it was the text that really charmed. It was another proof of the writing skills of Elvis Costello which actually even more came into their own in the next issue.

We do not understand why, but apparently "Stripping paper" a song that Elvis Costello brought rarely. What a shame, because it's a great beautiful song with beautiful imagery in which a woman the layers of wallpaper stripped one by one from the wall as layer by layer dating back to when the two lovers first went live together. Each strip wallpaper brought her further back in time to the point where they were madly in love with each other. The images were powerful and the music was soft. What we were very grateful that Elvis Costello had decided to bring this number still live and his audience to give this gift.

Apparently, Elvis Costello was working behind the scenes writing songs for the musical "A face in the crowd". For the time being not yet known when it will premiere, but in anticipation he treated us during "Detour" already a few songs that he wrote for this project. "Vitajex" was a cheerful advertising song on ukulele was supervised while "No man's woman" again sounded very sensitive. The title song "A face in the crowd" combined the sensitive with the powerful. Especially when the message finally came that she was more than just a face in the crowd, the song swelled nicely. The taste was clearly well received and we are now wondering what can make all of this if it is processed in a real musical production.

With "Veronica" and "Alison" the recognition rate was increased and we felt that we slowly went to the end of the concert. The audience dutifully sing the choruses could and there was a large lock applause. The hall light was on and off the big screen appeared the clip of his father, Ross MacManus that "If I Had A Hammer" sang.

Obviously Elvis still came back for several encores which the most sensational was undoubtedly "Pump it up". In no time they had removed the screen and Elvis Costello stood them in his television violence of his electric guitar to pump into the hall. We had first some horror that much power might be the good little would be too much for the audience, but were pleasantly surprised by the positive response. To compensate somewhat later a very slow and soft version of "She" and the world was back in balance.

Evening bouncer was "I want you." The sound of the electric guitar rumbled slowly under the text and called the atmosphere of longing that grew into something perverse and went like a cacophony of notes and sounds. And suddenly Elvis put away his electric guitar for them to exchange for an acoustic one. He left the building for what she was and was singing walk through the hall. The song was a completely different feeling. It remained tragedy of desire, but it disappeared painfully sharp and the whole sounded warmer. The yield Elvis Costello in any case deserved standing ovation. And so he was able to close in beauty after a somewhat weaker start."

Just to clarify, EC went "walkabout" during the closing number "I Want You". Having started on electric guitar, he switched to an acoustic and walked, minstrel style, a tour of the stalls section of the theatre, singing an extended version of this song. For the return leg, from the back of the hall, Mr Toast followed a few paces behind, presumably in case anyone impeded Elvis' progress back to the stage.

MOOT

sweetest punch
Posts: 3225
Joined: Sat Apr 03, 2004 5:49 am
Location: Belgium

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby sweetest punch » Mon Mar 13, 2017 3:24 pm

http://focus.knack.be/entertainment/muz ... 25811.html

Elvis Costello in de Roma: Een wedloop met hindernissen

3 sterren (van de 5)

Eigenlijk had Elvis Costello al in mei vorig jaar in De Roma moeten staan, maar toen moest hij te elfder ure verstek laten gaan wegens een infectie aan de luchtwegen. Met bijna een jaar vertraging deed zijn 'Detour' nu alsnog Antwerpen aan, al was zijn concert een traject met pieken en dalen.

DA GIG: Elvis Costello in De Roma, Antwerpen op 11/3.
IN TWEE ZINNEN: "We hadden Elvis Costello al talloze keren live meegemaakt, en nog nooit eerder hadden we hem zoveel steken horen laten vallen. Dat de eindbalans uiteindelijk toch positief uitviel, lag vooral aan de ijzersterke tweede helft van de show.
HOOGTEPUNTEN: 'Every Day I Write the Book', 'Shipbuilding', 'Ripping Paper', 'Alison', 'No Man's Woman', 'Pump It Up', 'Jimmie Standing in the Rain', 'Peace Love and Understanding', 'I Want You'...
DIEPTEPUNTEN: De momenten in de eerste helft van de set waarop Cos ons irriteerde met uitermate slordig gitaarspel en vocale overacting.
QUOTE, als aankondiging van een song over danseres 'Stella Hurt': "Net als ik moest ze haar geboorteplek verlaten en een andere naam aannemen om carrière te kunnen maken. En net als ik zag ze er beeldig uit in een cocktailjurk."

Voor een passage van Costello mag men ons altijd wakker maken. De man is nu eenmaal een begenadigde performer, behoort tot de beste songwriters van dit tijdsgewricht en is muzikaal zo veelzijdig dat hij ieder genre aankan, van new wave tot country, van ABBA-achtige pop tot jazz, van soul tot klassiek en alles wat daar verder nog tussen ligt. Zijn teksten staan vol pittige vondsten en verbluffende woordspelingen en balanceren doorgaans tussen sarcasme en mededogen. Tijdens zijn lange carrière bewees de 62-jarige artiest al dat hij zich in compositorisch opzicht probleemloos kan meten met reuzen als Burt Bacharach of Allen Toussaint. Hij werkte samen met jazzgitarist Bill Frisell, de klassieke sopraan Anne Sofie Van Otter en het Brodsky strijkkwartet, schreef balletmuziek voor het London Symphony Orchestra en publiceerde in 2015 met 'Unfaithful Music & Disappearing Ink' zelfs een lijvige autobiografie, die blijft boeien van de eerste tot de laatste bladzijde.

Sinds hij veertig jaar geleden debuteerde, liet Elvis Costello zich altijd assisteren door voortreffelijke bands, zoals The Attractions, The Imposters of The Roots, maar de jongste jaren staat hij almaar vaker in zijn eentje op het podium. Ook dát gaat hem prima af. Bovendien is hij op die momenten niet gebonden aan een vaste setlist, zodat hij uit zijn ruim dertig langspelers omvattende discografie zowat alles kan spelen wat hem door het hoofd flitst. Dat houdt het spannend, ook voor de toeschouwers, want de zanger heeft altijd wel enkele verrassingen in petto.

Meer schreeuwen dan zingen

In De Roma speelde Costello een gulle set van twee uur en een kwartier, waarin vertrouwde nummers werden afgewisseld met obscure parels, covers en een zestal nieuwe songs, geschreven voor de musical 'A Face in the Crowd', die in de loop van dit jaar in première gaat. Het decor bestond uit een reusachtig televisiescherm waarop beelden te zien waren die op de een of andere manier de liedjes illustreerden.

Tussendoor vertelde de artiest, die afwisselend gitaar en piano speelde, verhaaltjes en anekdotes of gaf hij uitleg over de personages die zijn songs bevolkten. Dat deed hij met genoeg schalkse humor om menige stand-up comedian jaloers te maken. Zowel zijn vader als zijn grootvader waren in de showbusiness actief en vaak had Elvis Costello het dus over de magie van het leven in de schijnwerpers. Een mooi beeld was dat van de driejarige knaap die de achterkant van het tv-toestel tracht te schroeven. Want pa-lief, een music hall-zanger, is op de buis en dient dringend bevrijd te worden.

Helaas was de eerste helft van het concert geen onverdeeld succes. Er scheelde duidelijk iets aan de balans tussen de stem en de veel te luide gitaar, wat voor een sterk vervormd geluid zorgde. Bovendien bediende Costello zich van allerlei effectapparatuur die op zich prachtige nummers zoals 'Accidents Will Happen', 'Church Underground', She's Pulling Out the Pin' ("A song in tune with the happy times in which we live") of het in country gedrenkte 'I'll Wear It Proudly" geen recht deed.

De zanger speelde soms tergend slordig en ook toen hij aan het klavier ging zitten, met het oog op 'Deep Dark Truthful Mirror' en het van Sam & Dave geleende 'I Can't Stand Up For Falling Down' (voor de gelegenheid hertimmerd tot een soort gospelballad), schreeuwde hij meer dan hij zong. Toegegeven, Cos heeft nog steeds een stem als een klok, maar al te vaak bezondigde hij zich aan een vorm van vocale overacting die de zeggingskracht van zijn werk ondergroef.

Vrouwenportretten

Dat het ook anders kon, bewees de zanger in het ingehouden maar magistrale 'Shipbuilding', een verwijzing naar de Falklandsoorlog uit het Thatchertijdperk, waarmee hij voor het eerst in Antwerpen koude rillingen veroorzaakte. Ook sterk: 'Everyday I Write the Book', een liedje waar de zanger naar eigen zeggen en hekel aan had, maar dat hij, ondanks uitstapjes naar r&b en reggae, niet kapot gespeeld kreeg. De experimentele Costello kregen we dan weer te horen in 'Viceroy's Row', waarin zijn noisegitaar het opnam tegen een vooraf ingeblikt exotisch strijkinstrument.

Zoals bekend weet de zanger als geen ander indringende vrouwenportretten te borstelen. Voorbeelden hiervan waren 'Stella Hurt', het samen met Paul McCartney geschreven 'Veronica', het onversterkt gebrachte 'Alison', maar ook enkele gloednieuwe songs zoals het ingetogen gecroonde 'No Man's Woman', 'The last Word' en een pakkend nummer dat vermoedelijk 'Ripping Paper' heet. Dat laatste handelde over een vrouw die door haar man in de steek wordt gelaten en, terwijl ze de lagen behangselpapier van de muren schraapt, telkens een ander stadium uit haar leven voorbij ziet komen.

Andere voorsmaakjes uit 'A Face in the Crowd', type 'Blood and Hot Sauce' of het op ukulele gespeelde 'Vitajex' (een als song vermomde reclamespot voor pillen die voor alles goed zijn) deden aanzienlijk luchtiger aan. Tussendoor diepte de zanger ook liedjes als 'Walking My Baby Back Home' of 'Jimmie Standing in the Rain' op, waarmee hij de sfeer uit de jaren twintig of dertig uit de vorige eeuw opriep.

Tijdens de bissen trakteerde hij het publiek, met 'Pump It Up' en het bij Nick Lowe betrekken 'Peace, Love and Understanding', op een stevige portie garagerock, werkte hij op het sentiment met 'She' (oorspronkelijk van Aznavour) en zong hij het huiveringwekkende 'I Want You' terwijl hij, tussen de publieksrijen door, helemaal tot achterin de zaal wandelde. Een mooie afsluiter van een concert dat, ondanks heel wat schitterende momenten, toch af en toe ontsierd werd door schoonheidsfoutjes. We hadden Elvis Costello al talloze keren live meegemaakt, en nog nooit eerder hadden we hem zoveel steken horen laten vallen. Dat de eindbalans uiteindelijk toch positief uitvalt, ligt vooral aan de ijzersterke tweede helft van de show. Nooit gedacht dat de man, die zich ooit Napoleon Dynamite liet noemen, het begrip 'Detour' zo letterlijk zou nemen.

DE SETLIST: Watch Your Step / Accidents Will Happen / Church Underground / Stella Hurt / Everyday I Write The Book / Viceroy's Row / She's Pulling Out The Pin / I'll Wear It Proudly / I Can't Stand Up For Falling Down / Shipbuilding / Deep Dark Truthful Mirror / Ripping Paper /Face in the Crowd / Walking My Baby Back Home / Ghost Train / Veronica / Alison / Blood and Hot Sauce / No Man's Woman // Pump It Up / Jimmie Standing in the Rain / Vitajex / She / (What's So Funny 'bout) Peace, Love and Understanding / The Last Word / I Want You.


-------------------
Google translate:

Elvis Costello in the Roma: A race with obstacles

3 stars (out of 5)

Actually, Elvis Costello had already must be in Roma in May last year, but when he had at the eleventh hour in default because of a respiratory infection. With almost a year delay did his 'Detour' now yet to Antwerp, though his concert a range with peaks and valleys.

DA GIG: Elvis Costello in De Roma, Antwerp at 11/3.
IN TWO SENTENCES: "We had Elvis Costello live already experienced countless times and never had stabbing hear much drop him that the ending balance finally was positive, mainly because of strong second half of the show..
HIGHLIGHTS: 'Every Day I Write the Book "," Shipbuilding, "" Ripping Paper, "" Alison, "" No Man's Woman', 'Pump It Up', 'Jimmie Standing in the Rain, "" Peace Love and Understanding' , "I Want You" ...
DEPTH POINTS: The moments in the first half of the set which Cos bugged us with extremely sloppy guitar playing and vocal overacting.
QUOTE, as an announcement of a song about dancer "Stella Hurt '". Like me, she had to leave her native place and assume a different name to make a career, and like me they looked delightful in a cocktail dress. "

one should always awaken us to a passage of Costello. The man is simply a gifted performer, one of the best songwriters of this era and musically so versatile that he can handle any genre, from new wave to country, from ABBA-like pop to jazz to soul to classical and everything in further still lying in between. His lyrics are full of spicy discoveries and amazing puns and generally balance between sarcasm and compassion. During his long career proved the 62-year-old artist though he is in a compositional sense can compete easily with giants like Burt Bacharach and Allen Toussaint. He collaborated with jazz guitarist Bill Frisell, classical soprano Anne Sofie Van Otter and the Brodsky String Quartet, wrote ballet music for the London Symphony Orchestra and published in 2015 with "Unfaithful Music & Disappearing Ink 'even a voluminous autobiography, which continues to fascinate the first until the last page.

Since he debuted forty years ago, Elvis Costello had always assist by excellent bands like The Attractions, The Imposters and The Roots, but in recent years it is increasingly more often by himself on stage. That too goes off him just fine. He is in those moments are not tied to a fixed set list, so he his more than thirty players last comprehensive discography just about to play what he flashes through his head. That keeps it exciting even for the spectators, because the singer always has a few surprises in store.

screaming more than singing

In The Roma played Costello a generous set of two and a quarter hours in which familiar songs were interspersed with obscure pearls, covers and six new songs written for the musical "A Face in the Crowd," which in the course of this year premieres. The set consisted of a huge TV screen showing images that illustrated the songs were in one way or another.

In between, told the artist, who played alternating guitar and piano, stories and anecdotes and he explained the characters who populated his songs. He did so with enough sly humor to make jealous many stand-up comedian. Both his father and his grandfather were in show business actively and frequently Elvis Costello was talking about the magic of life in the spotlight. A beautiful image was that of the three-year-old boy who is trying to screw the back of the TV set. For pa-sweet, a music hall singer, to be on the tube and is released urgently.

Unfortunately, the first half of the concert was not an unqualified success. There was obviously something about the balance between the voice and the guitar too loud, which made for a very distorted sound. Moreover clerk Costello himself from all kinds of effects devices which are beautiful songs like "Accidents Will Happen," "Church Underground" She's Pulling Out the Pin "(" A Song in tune with the happy times in-which we live ") or in country soaked 'I'll Wear It Proudly "did not do justice.

The singer played sometimes painfully sloppy and when he sat down at the keyboard, with a view to "Deep Dark Truthful Mirror" and Sam & Dave borrowed 'I Can not Stand Up For Falling Down "(for the opportunity to hertimmerd a kind of gospel ballad), he shouted more than he sang. Granted, Cos still has a voice like a bell, but all too often he often a form of vocal overacting which undermined the expressiveness of his work.

Female Portraits

It could be different, proved the singer in the low-key but magisterial 'Shipbuilding', a reference to the Falklands War from the Thatcher era, which he produced for the first time in Antwerp chills. Also strong: "Everyday I Write the Book," a song where the singer in his own words, and hated, but that, despite trips to R & B and reggae, was not showing broken. The experimental Costello then we were told again 'Viceroy's Row', which are noise guitar took on a pre-canned exotic stringed instrument.

As is known, the singer knows like no other brush penetrating portraits. Examples were "Stella Hurt", together with Paul McCartney wrote 'Veronica', the unamplified transmitted 'Alison', but also some brand new songs as subdued Gecroonde 'No Man's Woman, "" The Last Word "and a catchy song supposedly 'Ripping Paper' hot. The latter dealt with a woman who is abandoned by her husband and while she scraped layers of wallpaper on the walls, each with a different stage of her life pass by.

Other flavors in "A Face in the Crowd," type "Blood and Hot Sauce" or on the ukulele played 'Vitajex "(a song as disguised commercial for pills that are good for all) considerably lighter went on. In between depth the singer also songs like "Walking My Baby Back Home" or "Jimmie Standing in the Rain ', with which he the atmosphere from the years called twenties or thirties of the last century.

During the gad he regaled the audience with 'Pump It Up' and involve Nick Lowe 'Peace, Love and Understanding, "a hearty portion garage, he worked on the sentiment of' She '(originally from Aznavour) and sang he horrifying "I Want You" while, among the public by rows, walked all the way to the back of the room. A nice ending to a concert that, despite a lot of great moments, still occasionally marred by flaws. We had Elvis Costello live already experienced countless times and never had stabbing hear much drop him. That the final balance ultimately positive, especially located on the strong second half of the show. Never thought that the man who called himself ever Napoleon Dynamite would literally take the concept of 'Detour'.
Since you put me down, it seems i've been very gloomy. You may laugh but pretty girls look right through me.

User avatar
Man out of Time
Posts: 1061
Joined: Fri Jul 06, 2007 8:15 am
Location: Sarf London
Contact:

Re: Elvis 'Detour', Antwerp, March 11, 2017

Postby Man out of Time » Thu Mar 16, 2017 10:10 am

One souvenir of the show. These were handed out on the night.

De Roma flyer.JPG
Flyer from the concert
De Roma flyer.JPG (92.05 KiB) Viewed 751 times


MOOT


Return to “Elvis Costello General Discussion”

Who is online

Users browsing this forum: Bing [Bot] and 14 guests